24. hafta - misir bebek, eskisinden de haylice penguen anne

.
Bu hafta ilgincti. Uzun zamandir kendimi bu kadar dalarken bulmamistim. Hayallere dalmak olsa yine guzel, bir cesit endise hali gelisti. Somut bir neden olmaksizin kendini oylece bir boslukta hissediyor olmak pek hos degil elbet. Hadi camuru yine hormonlara atalim :) Ilginc sahiden, su siralar dert ettiklerim gecen hafta da ayniydi, ama ben cok mutlu hissediyordum. Gayet basit canlilariz aslinda, hormonla duygulanimi dalganan birer makina gibi.

Sali gunu doktor kontrolumuz vardi. Seker testi icin sekerli karisimdan icildi (cocuk surubu gibiydi tadi, o kadar da kotu degilmis), bebegin kalp atislari dinlendi, benim karin buyuklugum ilk kez olculdu.

Her sey iyi guzel fakat muayenelerimi yapan Nurse Practitioner'a (doktora dereceli hemsire) kanim hala isinamadi. Tamam ben sicak kanli bir insan degilim fakat o hic degil. Idare edecegiz artik...

Burada calistigim okulun hastahanesinde dogum yapmaya karar vermistim. Bizim Turkiye'nin tip fakulteleri gibi dusunun. Dogumu yapacak olan doktor degisebilir, artik o saatte kime denk gelirsem. Baslarda bunu dert ettim, sonra 'ne fark edecek ki' dedim. Onem verdigim tek sey hastahanenin tam donanimli olmasi, olasi bir sorunda hemen mudahale edebilecek bir ekibin hazir olmasi (daha cok bebegin sagligi icin). Bu yuzden bir kac doktor ve hemsireli klinikler secimimiz olmadi.

Kontrollerde de ortaya cikti ki bu son ayda cok kilo almisim, normal kilomun altindayken baslamisti hamililegim ama 9 kilo az degil. Hic bir kaynakta su ayda su kadar kilo almalisin gibi net bir bilgi yok. Sadece haftada yaklasik yarim kilo (ki haftadan haftaya da degisebilir bu) deniliyor. Korkum hep ayni: yanlis beslenip bebegi gereginden fazla buyutmek, hem ona hem bana dogumu cileye cevirmek.

Tabii ki tek cozum duzenli spor. Eger oncesinde duzenli olarak yaptiginiz bir spor dali yoksa gunde en fazla yarim saat egzersiz oneriyorlar. Yuruyuse agirlik verecegim, bir de genelde sadece belli pozlarini yaparak rahatladigim yogayi daha fazla yapayim diyorum.

Bizim bebekse artik kipir kipir. Dun gece uyumaya calisirken karnimdaki huzursuzlugu "sanki icimde canli bir sey var" diyerek ifade ettim. Hay Allah :))

Iki gun once koltukta yayilmis oturuyorken ilk kez bebegin ardarda tekmelerini disaridan gorebildim (daha once bir tekmecik yakalama sansim olmustu). Artik cok guclendi, buyudu bizimki. Babycenter'in dedigine gore bir misir kadar olmus. Giderek bebege benziyor, akciger ve beyin gelisimi tum hiziyla devam ediyormus. Dilindeki tat tomurcuklari gelismekteymis hala. Bu arada rahimim de bir futbol topu kadar  olmus. Eskiden sirt ustu yatinca iyice iceri kacan gobek artik kacacak yer bulamiyor zaten :)

Sikayet diye soyleyebilecegim tek sey bu uzunlukta bir yazi yazmanin bile belimi zorlamasi. Soguyan havalarin yaninda bunun da penguen imajimda katkisi buyuk. Lafi uzatmadan daha sade anlatmali/yazmaliyim :)

penguenler

susuz jimnastikci

 .

Az once doktor kontrolunden geldik. Her seferinde oldugu gibi tum sorulara verilen cevap ayniydi: Bol su ic!

Cok oturdugumdan olsa gerek, karnim kasiliyordu, bunun da nedeni suymus. Sasirdim dogrusu. Bana sorsaniz hayatimda icmedigim kadar su iciyorum.

Bir de doktor bebegin kalbini dinlemek istedinde ik tepkisi 'burada bir jimnastikci var' demek oldu. Hareketliymis, herhalde ben en gucu tekmeleri hissedebiliyorum sadece.

Yarin benim komite toplantisi var. Sunumum henuz bitmis degil. Bu gece uzun olacaga benzer.

kaynak

18. hafta - gezi - cinsiyet

Son gunler oldukca yogundu. Nereden baslasam... Sirayla gitmeli.

26 Kasim burada Sukran Gunu idi ve bizim icin tek anlami tatil olmasiydi. "Happy Turkey Day" (Mutlu Turkiye/Turk Gunu diye ceviriyoruz biz) kutlamalari icin eski arkadaslar California'da bulusmaya karar verdik. Los Angeles'ta baslayan gezimiz, kiraladigimiz minubusle gittigimiz Joshua Tree Park ile devam etti. Bu dogal park bildigimiz col/kum, Joshua denen agac-kaktus karisimi bitki ortusu haricinde bir kac cesit ota rastlamak mumkun. Etrafinin daglarla cevrili olmasi benim gibi yillardir Florida'da yasayan biri icin gercekten ilginc. Buralarda gokyuzune uzansan dokunacak gibi hissedersin; oyle duzdur, tepe yoktur.

Jashua Tree Park'ta kamp atip yapabilenlerin (malum benim gobek ve bebek musait degil) kaya tirmanmasi planimizdi. Ilk kez colde kamp yapacaktik, ilginc olacakti. Oldu da. Eminim orada yazin kamp yapmaktan daha iyidir ama cidden cok guclu ruzgar vardi, insanin icine icine esen. Ruzgara, yaktigimiz atesin dumaninin/kumun gozlerimize saldirmasina ragmen keyifli bir gece gecirdik. Ben arabada uyudugum icin sabaha kadar esen ruzgarin sesinden baska bir dert yasamadim. Belki de yaptigim en konforlu kamplardandi.

Ertesi gun uzerimize sinmis duman kokulariyla (Smoked Turkey olduk, misss!) San Diego'ya gittik. Harika okyanus ve sahil, muhtesem manzara, ilik ruzgar. Harikaydi! Ziyaret ettigimiz 'arkadaslarin arkadaslari' o kadar lezzetli borek yapmislardi ki buraya yazmam lazim unutmamak icin. Digerlerinin de hakkini gasp ederek tika basa borek yedim. Hah bir de Etiyopya lokantasinda yediklerimiz, harikaydi. Zaten bu gezinin en vurucu sorusu "senin icinde kurt mu var?" idi. Boylece bizim bebegin bir lakabi da kurt oldu :)

San Diego'dan tekrar Los Angeles'a donus hizliydi. Hepimiz yorgunluktan dokuluyorduk. Gece 1:30'da baslayan yolculugumuz ertesi gunun ogleninde son bulmustu. Nasil bir mutluluk, huzur ve huzun! Ne arkadaslari ne de ertesi gunu dert etmeden yasamayi birakmak istedim. Ama hayat boyle. Carsamba gunu (bir kac saat once yaptigim) bir bolum sunumu amaaaa ondan onceki gun sabirsizlikla bekledigimiz ultrason randevumuz vardi.

Evet 1 Aralik gunu bebegimizi bir kez daha gorduk. Bizler dahil herkesin sabirsizlikla merak ettigi cinsiyetini de gorduk/ogrendik. Rahelcim, kesinlikle haklisin! Oglumuz oluyor!

Kuzenimin bebegi dogdugundan beri nasil duygusalim anlatamam. Bilmem bununla mi alakali. Bebegin erkek oldugunu ogrenince, ilk kez bir ultrason sirasinda duygulandim. Bir anda bir kimlik oturuverdi bebege, daha gercek, daha bizim gibi geldi. Benden 14 yas kucuk erkek kardesim var. Elimde buyudu yani. Oyle guzel bir bebekti ki, biz karga kardeslerin en guzel kuzgunu olmustu. Iste onun bebeklik gunleri geliyor gozumun onune. Cok heyecanlaniyorum :)

Tabii bu haberden sonra bugunki sunumu pek ciddiye alamadim. Yine de iyi gecti dogrusu. Kisa sureli de olsa huzurluyum. 15 Aralik'ta esas buyuk sunum var, komite toplantimda verilerimin mezun olabilmem icin yeterli olup olmadigina karar verilecek. Cok calismam lazim, cok!

12. hafta - misket limonu

Bu hafta da geride kaldik. 13. haftamiza girmis durumdayiz, henuz 12. haftayi ozetleme firsatimiz olmadi. Gectigimiz Cuma gunu tarama testini yaptirdik (12.3'te). Bu seferki ultrason cok daha detayli goruntu veriyordu, dolayisiyla izlemek cok heyecan vericiydi.

Bebegin vucudundaki tum kemik yapilari ayirt etmek mumkundu. Yuzu resimlendirilen uzayli figurlerine benziyordu. Henuz yumusak doku gelismediginden buyukce bir kafanin kucuk bir bolgesinde burun kemigi ve dis tomurcuklari ile kuru kafa/uzayliyi andiran bir goruntu cikiyordu. Ailelerimizin her ikisinde de koca kafalilik normal bir sey oldugundan bebegin kafa cevresinin bir hafta ilerden gitmesine sasirmadim ama "nasil dogacak bu koca kafa" diye korkmuyor da degilim. Omurgasindan el ve ayaklarina her sey cok netti, femur (ust bacak), radius ve ulna (on kol) kemiklerini kendim ayirt edebiliyordum. En hos kismi, bebegin yuzune 'zoom' yapilip hem kafasinin hareketlerini hem de kalbinin atisini es zamanli ayakta monitore yaklasmis H.'yi de izledigim sahneydi. Ellerini acip kapiyor - ki kocaman elleri var- ve devamli salliyordu. Guzeldi, komikti; cok cirkindi :)

Gerekli olcumler alindi, kan verildi. Simdi 2 hafta kadar beklememiz gerekiyor test sonuclarini almaya. Degisen bedenim, buyuyen gobegim, alistigim mizmiz hallerim ve gorduklerimden sonra bebegin saglikli olmasini dilemekten baska yapacak sey kalmiyor bana. Umarim her sey yolunda gider.

Babycenter'in dedigine gore 12. haftada reflekslerin gelismesi buyuk habermis -ki ultrasonda hareketlerine, ellerini acip kapasina sahit olduk. Barsaklar gelisiyor, bobreler idrar torbasina simdiden idrar uretiyormus. Kafa, yuz, sinir sistemi gelisimi ise tam hiz devam etmekte imis.

Bende ise plasentadan salgilanan progesteron sagolsun, yemek borusu ile mide arasindaki kapagin gevsemesi sonucu mide yanmasi halleri gormek -ki goruyoruz gayet- normalmis. Rahimin ust kismi pubic kemigin hemen uzerinden hissediliyormus (anatomi bilmek cok faydali bu tur farklari erkenden yakalamak icin).

Dogrusu gobegim epey buyuk (bence). Artik saklamak mumkun olmuyor. Koyu renk ve bol seyler giymek pek ise yaramiyor. Su test sonuclari bir gelse de artik bebegi saklamaktan kurtulacagim gunleri gorsem diye bekliyorum.

Bu arada biz cinsiyetini ogrenemedik bebegin. Ultrasonu yapan kisi kizlarin klitorisinin erkeklerin penisi kadar buyuk olabilecegini, ayirt etmenin zor olacagini, o yuzden bir sey soylememeyi tercih ettigini anlatti bize. Fakat biz merakimizi gizlemedigimizden genital alana bakti, bizim gordugumuz kocaman (goreceli elbet) bir keseydi ama kiz/erkek fikrimi sadece erkek lehinde %60'a degistirebildi. Mecbur 18.-20. haftayi bekleyecegiz, bir sonraki ultrasona artik.

kaynak sayfa

Bu cinsiyet konusunda ultrasonu ceken kadinin anlattiklarindan sonra daha once pek dikkat etmedigim genital organ gelisimine baktim. Sahiden de iki cinsiyet arasinda genitallerin gelisimi cok benzer. Yukaridaki fotograflar 11. hamilelik haftasinda (9. embriyonik gelisim haftasina denk geliyor) kiz (sag) ve erkek (sol) bebeklerin dis genital organlarinin resimleri (1. Anus, 2. Labio scrotal folds, 3. Legs, 4. Genital tuber, 7. Urethral groove, 8. Urogenital folds). Inanilmaz guzel!

10. hafta doktor gorusmesinden

Bugun ilk kez bebegin kalp atislarini dinledik. Ben nedense gergindim doktorla gorusmeden evvel. Ne zaman ki bebegin kalp atislarini duyduk anlasilamaz bir sevincle doldu icim. Ne kadar gercek ama inanilamaz geliyor!

Grip asisi olmam tavsiye edildi, ben de oldum. Bilmiyordum hamililelikte bunun guvenli olup olmadigini. Bilakis ozellikle hamilelere tavsiye ediliyormus. Bunun haricinde her sey cok yolundaymis. Dusuk riskli grupta oldugumdan dogumumu bir ebenin bile yaptirabilecegini soyledi doktor. Korktum valla. Yok, ben guven icinde, rahat rahat bir doktorla yapayim dogumumu. Hala dogum icin gidecegim doktoru secmedim. Bu son NT-taramasini da yaptirayim. Tum sonuclari toplayip bir sonraki randevumu yeni doktorla alirim diyorum. Daha kucuk, guvenli, buyuk hastahane soguklugundan uzak bir yer istiyorum. Insanin en cok ihtiyaci olan sey kendini ve bebegini %100 emanet edebilecegin bir doktorunun olmasiymis; simdi daha iyi anliyorum.

Bagirsak yavasligina karsi bol su icmem gerekiyormus. Bunlarin haricinde yeni bir sey yoktu.

Kalp atislari gum gum de gum gum.... :)

10.haftadan haberler

10. haftaya girdik. Her sey yoluna girdi. Mide yanmasi, halsizlik yok. Cok zinde hissediyorum. Keyfini cikaracakken aksine cok kosturur oldum. Iste cok calisiyorum. Yine de keyifler yerinde. Bebegin varligini unutur gibi oluyorum bazen. Sisliklere alistim. Me.melere cozum diye emzirme amacli da kullanilan bir yatak sutyeni aldim. Super rahat, ezmiyor vs. ama emzirme amacli kullanilacagi zaman cok komik oluyor.

Bir ara gidecegimiz hastahaneye alternatif bir yerler bakmayi denedim. Arkadasimin tavsiye ettigi yerden sadece gorusmek icin dahi randevu alamadim. Moron diyebilecegim nadir insanlardan cikti sekreter. Daha once yapilmi sne kadar testim varsa gondermem gerektigini, aksi halde randevu veremeyecegini soyledi. Gonderdim, fax hatlari mesgul, devamli mesgul. Persembe ultrasonumuz var, ondan once gorusebilmeyi istiyoruz dedim, olasi bana en erken verebilecekleri randevu gununu sordum, bir cevap da alamadim. En sonunda fax hala ulasmamisken onlara azarladim kadini, sonunda bana persembe guu randevu verebilecegini soyledi. Cok kizmistim, gec deyip kapattim telefonu.

Ben guzel guzel giderim simdiki hastahaneme, doktorumla tanisiriz, ultrasonumuzu cektiririz ondan sonra sevmediysem baska yer bakarim diye karar verdim. Bos yere can sikintisi.

1. trimester ultrasonunun yerine NT-tarama denen ultrasonu cektirecegiz. Kromozom anomalilerinin teshisi icin. O da sanirim 11. haftada oluyormus. Yani bu durumda yarinki ultrasonumuz da iptal. Bebegi gormeden hamile olduguma hala inaniyor gibi hissetmiyorum. Sanki ultrason cok seyi degistirecek kafamizda.

Onumuzdeki hafta sonunda Chicago'ya gidiyorum kongre icin. Umarim o zamana vermezler randevuyu, iki isi nasil denk getiririm bilemiyorum. Simdi bana dusen hastahanenin beni aramasini beklemek.

Yemek ve istah problemi halloldu gibi. Artik duzenli olarak 3 ogun ve aralarda kuru kayisi/uzum vb. seyler yiyorum. Istehim eskisi gibi deli istahi degil. Toplamda iki kilodan az aldim. 3. ayda oldugumuzu dusunursek gidisat iyi gorunuyor.

Simdiden karnim disa cikik. Uzun seyler giyiyorum kapatmak icin. dusuk bel pantolonlar rahat oluyor. Bir hamile kemeri gibi bir sey aldim, pantolonu fermuarini cekmeden belinde tutmaya yariyor. Ama cok hamile gorunuyor gibi hissettim onunla. Boyle salas gayet rahat oluyor.

Is yerimdekilere hala bir sey soylemedim. Daha va rdiyorum. Kongreden sonra makaleyle ilgili bir iki sey cizittirebilsem belki o zaman daha rahat hissedecegim soylemek icin. Simdi tatilden geldim, hamileyim demek suclu hissettiriyor. Bunun yanisira zaten arkadasim gibi olmadiklarindan bilmelerine de gerek yok diyorum.

Simdilik bu kadar olsun, ben seminere kosayim :)

ilk testler

Saat 10 olmus hala kahvalti etmekle ugrasiyorum. Sabahlari yemek kolay olmuyor ama dun fark ettim ki sabah iyi yersem midem o kadar bulanmiyor, halsizligim daha az oluyor. Bir de gece iki yastikla yatmayi denedim, gayet ise yaradi. Mide bulantisindan cok yanma derdim var cunku, reflu olsa gerek. Ustesinden geliyorum.

Dun Women's Clinic'ten doktor aradi, test sonuclarimin ciktigini, her seyin iyi oldugunu soyledi. Bugun gidip alirim sonuclari. Bazen dusunuyorum, ne cok test yaptiracagiz boyle. Saglikli mi, her sey yolunda mi diye icimizin titredigi ne cok zaman olacak. Sanirim bu hep boyle devam edecek, basladik artik. Hayatimizin sonuna kadar bir sey olmasin diye uzerine titredigimiz yavru simdilik mimiminnacik bir tohum buyuklugunde. Hala kendimden bahsettigime inanamiyorum :)

İlk

20 Agustos 2009 tarihi artik hafizamizdan silinemeyecek. Bebegimizin varligindan ilk kez haberdar oldugumuz gundu dun.

Kendi kendime banyoda test yaptim son bir iki gundur oldugu gibi. Yuzumde beliren sivilceden dolayi hic umudum yoktu. Tek farklilik deli gibi acikan karnimdi. Ama ben hep deli gibi acikiyordum, bu sefer biraz fazla olmasi cok da suphe cekmedi. Testte 'hamile' diye yaziyordu. Inanamadim ilk basta. Sonra testi alip H.'ye goturdum.

Sevincten sasirip ne yapacagimizi bilemedik. Gercekligine, olabilirligine inanamadik. Ozenle suslendik, tok karnimiza ragmen guzel bir restoranta gidip tiramisu ile kutladik. Ailelerimize nasil soyleyecegimizi hayal ettik. Iki bilgisayari yanyana koyup ayni anda iki aile ile konussak ve soylesek diye hayal ettik. Ama uc evin programini tutturmak mumkun degil.

-----

Bunlari yazdiktan sonra A. ile okulun Women's Clinic'ine gittim. Orada da test yapildi, %100 degil ama pozitif gorunuyor dediler. Erken oldugu icin boyle cikmasi mumkunmus. Iki doktor cok guzel ilgilendiler benle. Sevincliydiler, anneme soyleyip soylemedigimi, cok sevinecegini konusacak kadar samimiydiler. Ilk basta yapmam gerekenleri anlattilar. Kan testlerini orada yaptirmamin daha karli olacagini soyleyip hemen beni lab'a gonderdiler. Ornekler alindi. Hemen bizim evin yanindaki hastahaneden randevu almam gerekiyor. Bu yaptirdigim testlerle isler daha hizlanacakmis ama yine de en az iki sonrasina randevu alabilirmisim. Ilginc :)

A. yanimdaydi tum gun. Islerini aksatti, beni yaniz birakmadi. Sevincini gormek beni cok duygulandirdi. Burada yalniz olmak cok koyuyor insana, ama arkadaslarinin olmasi rahatlatiyor.

Annemleri aradim az once. Aksama her iki aileye de soyleyecegiz :) Guzel olacak.

Neler bekliyor bizi!? Donusu olmayan bir yol... Umarim guzelliklerle ve kolayliklarla dolu olur.

Gun 12

-----

Is cikisi esas muayene icin randevu aldim. Uc randevu verdiler, ilki hemsire ile, ikincisi ultrasound icin, ucuncusu de doktor icin. Turkiye donusune sarktigi icin isler 9 Ekim'de gorebilecegim doktoru. Heyecanli olacak.

Hem araba kullanip hem telefonda randevu alirken Women's Clinic'den gelen telefonu kacirmistim. Birakilan sesli mesajda %100 hamile oldugum soyleniyordu. Sanirim o zaman biraz daha fazla inanabildim isin gercekligine.

Daha sonra H.'yi de alip eve gelince hemen ailelerimizi aradik, internete baglanmalarini istedik. Bir seyler sezdiler elbet. Iki tarafla es zamanli kamera gorusmesi belki de cok iyi bir fikir degildi aslinda. Onlar bize bakar, biz soyleyemeyiz... Ben baya heyecanlandigimi hatirliyorum. Sonra H. basladi babane, anane, dede, amca, dayi, teyze gibisinden saymaya. Tabii kimseyi takip edemedik. Herkeste bir sevinc, herkes bir agizdan konusuyor. Hangi kameraya bakacagimizi da bilemedik. Daha sonra ben laptopu alip oteki odaya gittim, annemlerle kisa da olsa konustuk. Zaten gecenin bir saatinde uyandirmisiz, cok fazla tutmadan iyi geceler deyip vedalastik. En sonunda hic kimsenin konusmadigi ama suratlarinda cok buyuk bir mutluluk ifadesinin oldugu sahne asla aklimdan gitmeyecek. Sanirim dordunu bir arada hic boyle mutlu gormedim daha once.

Daha sonra H.'nin anne babasiyla konustuk, keyifliydiler cok. Hepimiz keyifli. E. yoldaymis, onlara gidiyormus. Onunla da az once telefonda konustuk, resmi olarak yenge olmusum, sirasini bilirmis, dedenin ismini bize birakiyormus :)) 11 numarayi garantileyerek ailede uzerime duseni yaptigimi belirttim ben de :)

Aksam disari ciktik. Chai latte ictim, az once ogrendik ki icinde 100mg kafein varmis. Icmeyecegim artik. Guzel oldu arkadaslarla disarida oturmak. Simdi ise dun geceden kalma uykusuzlukla goz kapaklarim agirlasmis durumda.

Her detayi yazmak ne kadar iyi bir fikir bilmiyorum ama madem bu sayfayi bir tek ben okuyorum simdilik istedigim gibi yazabilirim :))

Yarin St. Augustine'e gidiyoruz, once alisveris sonra deniz. Guzel olacak :))