Oncelikle cevap yazamadigim tum guzel dilekleriniz icin cok tesekkurler arkadaslar. Yazdiginiz her yorum ben hastahanedeyken buyuk moral kaynagi oldu.
Bizim dogum hikayemiz oldukca maceraliydi. Her sey filmlerde "hadi canim!" dedirtecek sahneler gibi oldu. Yasadiklarimizin ciddiyetini en basindan beri biliyor olsaydik upuzun ve bol agrili bir dogumu tercih ederdim diyorum simdi.
34. haftamizda iki gun hastahanede kalmamiza sebep olan kanama 36. haftada da tekrarlamisti. Sebebi bulunamayan bu kanama 38. haftanin sonlarina dogru yine oldu. Arayip durumu anlattigimda hastahaneden bana onerilen kanamanin siddetini takip etmem, eger ciddi duzeyde ise hastahaneye gelmem idi. Siddeti artmasa da artik 3. gunune girmistik ve icerilerde bir yerler duzenli olarak kanamaktaydi. Hastahaneye gitmeye karar verdik o Cumartesi gunu. Hastahaneye gittigimizde yine ultrason ve muayenelere ragmen kanamanin nedeni bulunamadi. Risk almak istemedigini soyleyen doktorum suni sanci ile dogumu baslatmak istedigini soyledi. Zaten 3cm acilma soz konusuydu, 38. haftamizin son gunundeydik; doktorun dediklerini aynen kabul ettik biz de. Hayatimda verdigim en dogru kararlardanmis, sonradan anladim.
Odamiza yerlestirildikten sonra Pitocin (sanci icin verilen suni hormon) damar yoluyla verilmeye basladi. Henuz cok kisa bir sure gecmesine ragmen ilk kasilma baslamis ve gereginden uzun surmustu, bebek icimde yukariya dogru toplanmis gibi duruyordu. Bir seyler yanlis gidiyordu. Bebegimizin kalp atislarinin dusmeye basladigini monitorden takip ediyorduk, cok kisa bir zamanda alarm otmeye basladi. Yanibasimizdaki hemsire cok sakin bir sekilde gerekeni yapiyordu. Gereken derken bir doktor ordusunun iceriye cagrildiginin farkinda bile degildik biz. Bebegin kalp atislari giderek dusuyordu ve her sey o kadar hizli ilerliyordu ki...
O gune kadar gordugum/gormedigim tum doktorlar oradaydi diyebilirim. Oda tika basa doluydu. Mudahale olarak su kesesini patlattilar. Kanamayi hissetmemek mumkun degildi. O sirada anestezi uzmani gelip benden/bizden gerekli izinleri aldi. Muayeneler mi, kasilma mi yoksa kanama mi sebebini bilemiyorum, inanilmaz bir sekilde agri cekiyordum. Aradan doktorlar, annem ve canim H.'yi gordugumu hatirliyorum.
Doktorlarin kendi aralarinda konustuklarindan sezaryene gidecek oldugumu anlamistim. Zaten o kadar buyuk karmasa icinde dahi devamli bilgi veriliyordu bize. Bir de kafasini aradan uzatip bana moral veren bir doktor hatirliyorum. Tabii bunlar 5-6 dakikalik bir sure icerisinde oluyordu. Yatagimi dogrudan ameliyathaneye dogru surmeye basladiklarinda H.'nin yanimda olamayacagini, belden asagisini uyusturacak kadar zamanimiz olmadigindan dogrudan genel anesteziye sokulacagimi anlattilar bana. Annem odadan cikarken araya girip bana korkmamami soylemisti, korku dolu gozlerle. H.'yi goremedim, ismini seslendim, coktan uzaklasmistik; cok garip bir histi...
Yatagimin etrafinda herhalde 10 kisi, onluklerini giyip bonelerini takiyordu kosarak. Komik gelmisti; kafama bone takmaya calisan hemsire geride kalmisti, kendim taktim bonemi. Ilk gordugumde "kas yapmayi amma da abartmis" diye dusundugum doktorum beni kucaklayip ameliyat masasina koydu. Saat 16:15ti. Sonrasi cok daha hizli, kolumda aci bir his oldugunu soyledim ve kendimi H.'nin ve annemin yaninda buldum.
Sezaryenin en kotu kismi bu uyanma kismi olmali. Cok agrim vardi, yanibasimda H. ve annem uyanmami bekliyordu. Ilk fark ettigim bebegimin artik icimde olmadigiydi. Ahh ne kotu bir his! Hic sevmedim o bosluk hissini, hala sevmiyorum. Sonra bebegin resmini gosterdiler bana, goremiyordum :) Biraz daha ayilinca bembeyaz bir bebek gordum, koca agizli, dudaklari aynen bana benziyor! Gormek icin nasil da sabirsizlaniyorum!
Morfinlerin yardimiyla iyice toparlaninca odamiza goturuldum. Bebegimizi getirdiklerinde ben emzirmeye hazir, heyecanla bekliyor durumdaydim. Saat 20:30a geliyordu. Ahhh dunyanin en guzel yaratigi! Ne kadar buyuk bir cosku! Inanilmaz bir huzur! "Annelik nasil bir duygu?" sorusuna verebilecegim bir cevabim var benim: Dunyanin en buyuk tatmin ve huzur duygusu.
Boylelikle esas maceramiz baslamis oldu. Hastahanede kaldigimiz surede neler olup bittigini ben de ogrenebildim. Bilmeden yuksek risk grubunda bir hamilelik yasamisim ben. Esas plasentamin haricinde bir plasenta daha varmis rahim agzina cok yakin yerlesmis olan. Bu plasentaya bebekten giden damarlardan biri dogrudan rahim agzinin uzerinden geciyormus. Maalesef ultrasonlarda bu damarin varligi tesbit edilememis. 34. haftadan itibaren olan kanamalar bu damardan kaynaklaniyormus. Suni hormon ile tetiklenen ilk ciddi sanci bu damarin patlamasina ve kanamaya neden olmus. Bu sirada bebegimiz kan kaybettiginden kalp atislari da dusmeye dusmeye baslamis.
Iste bizler dogru zamanda dogru yerde olmanin buyuk talihini yasadik. Eger evimde dogumu bekliyor olsaydim, suni sanciya hayir deseydim bu kadar sansli olamayacaktik. Bu kanama ilk sancimi yasayacagim herhangi bir yerde olabilirdi cunku. Her seyi dogum sonrasinda ogrenmis olmak, atlattigimiz tehlikenin buyuklugunu dusununce bizim icin daha da kolaylastirdi durumu. Bebegimiz 16:19da dogmustu, suni sancinin verilmesinden yaklasik yarim saat sonrasi demekti bu. Bu kadar buyuk bir stresi bu kadar kisa bir surede atlatmis olmak iyiydi. Diger taraftan isin aslini ogrendikten sonra epey korktuk -hatta hala urkutucu geliyor-.
Simdi bebegimiz 11 gunluk. Kan kaybinin acigini kapatmasi icin demir takviyesi aliyor. Gecemiz gunduzumuz birbirine karismis durumda. Evde uc kisi onu nasil paylasacagimizi bilemiyoruz. Anneanne bizim harika jokerimiz, sayesinde sabahlari 2-3 saat fazladan uyuyabiliyorum. Her dakikanin, saatin ne kadar hizli gectigini gorebiliyor, hem buyudugunu gorebilmek hem su ani dondurmak istiyorum.
Diger taraftan sezaryenin gerekli durumlarda yapildiginda nasil hayat kurtardigini kendim tecrube ettim. Dikislerin agrisi sizisi umurumda bile degil. Elbette kisinin hareket imkani cok kisitlaniyor ama her seye deger diyorum. Su an gayet guzel bir dogum izim var vucudumda, baktikca hosuma gidiyor, her seferinde her seyin kiymetini hatirlatiyor.
Bir sey daha var aktarmak istedigim. Hamilelik inanilmaz guzel duygular yasatti bana. Sikayetlerime ragmen gobegimde yavruyu hissetmek cok mutlu ediyordu beni. Anesteziden uyandigim andan itibaren cok ozledim bebegimin iceride olmasini. Hala hatirladikca hamile olmadigimi, bogazimda bir seyler dugumleniyor, huzunleniyorum. Hamile arkadaslar, yasadiginiz gunlerin tadini cikarin :)
Bir sey daha var aktarmak istedigim. Hamilelik inanilmaz guzel duygular yasatti bana. Sikayetlerime ragmen gobegimde yavruyu hissetmek cok mutlu ediyordu beni. Anesteziden uyandigim andan itibaren cok ozledim bebegimin iceride olmasini. Hala hatirladikca hamile olmadigimi, bogazimda bir seyler dugumleniyor, huzunleniyorum. Hamile arkadaslar, yasadiginiz gunlerin tadini cikarin :)
