Bugunu ise gitmeden evde calisarak gecirdim. Konforlu olmasinin yaninda konforun cekiciligiyle savas hali de soz konusuydu. Sonucta bilgisayar basinda oturmaktan bukulmus beli uzanarak dinlendirmek pek hos oluyormus, ama uyuyakalmadan, aman!
Simdi ise "konu toparlama" isini bitirdim sayilir. Bizim gibi deney tasarimi/analizi yapmanin haricinde bol makale okumak gerektiren islerde goreceli olarak daha zor olan ilk kismi okumak ile gecistiririz. Boylece hem suclu hissetmeyiz, hem de kosede birikmis yuzlerce makalenin uzerine yenilerini ekleyip tezin "literature review" kismini hazirlamis oluruz (arkadaslarimdan da gozlemledigim kadariyla genelleme yapiyorum). Tabii isin esas zor kismi o makaleleri derlemek. Butun gun yapmaya calistigim bu oldu. Oysa planlarimda komite toplantisinda analatacaklarimin bir ozetini hazirlayip komitedeki hocalara gondermek vardi. Yarina kaldi artik.
Bugun belimi soyle bir dinlendirirken bizim bebe firsat bu firsat kosturuverdi alaninda. Ne garip bir sey bu! Oyle heyecanla degil, saskin bir sakinlikle dinliyor insan icerideki hareketleri. H.'ye anlatmaya calisiyorum nasil bir his oldugunu, olmuyor.
Acikcasi ben bu hareketli doneme kadar (bu son hafta diyelim) bebekle ilgili hic bir sey hissetmiyordum. Acilan bir istah, bebegimiz olacaginin sevinci, hormonlarin yarattigi psikolojik dalgalanmalar var ama canim askim bebegim halleri/romantizmi olmadi. Babalari daha iyi anliyorum bu yuzden. Bizler sanki kendimizi kaptiriyoruz kolayca. Vucudumuz degisiyor sonucta, yeni duruma adapte oluyor. Bizim icin o havaya girmek cok daha kolay. Ama H.'nin durumu sadece bekleme hali. Bebegi hissedecegi vakti bekliyor, benim gibi. Ultrasonlar heyecan verici cunku bebegi somut olarak sadece orada gorebiliyoruz.
Bir de bilmem sizde de olmus mudur ben devamli bebekten, bebeklerden soz ediyorum. Bunu kontrol etmek guc. Ama kendim bile fark edince icim bayiliyor. Elimde degil. Bu yuzden babalar, siz siz olun iciniz bayiliyorsa ayni konuyu konusmaktan baska konular acin ama sakin sevgiliden kacmayin :) Sahiden insan fark etmeden yapiyor bunu.
Ben yalniz bir hamilelik yasiyorum sonucta. Yanimda her gun gordugum sadece H. var. Arkadaslarim olmasa cidden burada yapayalniziz. Aileden uzak olmak guc oluyor bu durumda. Paylasilacak o kadar cok sey var ki! Kardesim mesela yeni dogum yapmis kuzenimin henuz sis olan karnini oksuyormus benimki o buyukluktedir diye (burnumun diregi sizliyor her dusundugumde). Annemler videolarimi tekrar tekrar izliyormus, bu blog takip ediliyor, ayrica emailler gelip gidiyor her gun. Telefonda tek konustugumuz konu bebek.Teknolojinin gozunu seveyim! Nasil dayanilirdi bunlarin hic biri olmasaydi?
