mercan

Son zamanlarda Ilgar'i emzirirken aklima dedem geliyor hep. Oglum parlak guzel gozlerini ondan almis olmali. Cok severdi beni. Babamdan daha yakin oldum ona. Koskoca govdeli, heybetli ve cok yakisikli bir adamdi. Kiz cocuklari oldugunden Karadenizli diger ailelerin aksine ilk torunlari kiz oldugu icin cok mutluydular. Dedim ya cok severdi beni. Ne kadar sevdigimi sorardi, kollarimi acabildigim kadar acar gosterirdim. Simdi sarilarak goster derdi. Simsiki, simsiki sarilirdim. Ne guzel gulerdi. Bembeyaz saclarini taratirdi bana. Kucagindan indirmezdi. Sonra agaca cikardik birlikte, meyve toplar yerdik. Sofralarimiz muhtesem olurdu. Istahla yemeyi ondan ogrendim herhalde, hamsiyi kilcigiyla yemeyi de :)
Ah yavrum, gorseydi seni cok mutlu olurdu. Bakisirdiniz mercan mercan parlayan gozlerinizle.

19. haftadan hamilelik halleri

Bugunu ise gitmeden evde calisarak gecirdim. Konforlu olmasinin yaninda konforun cekiciligiyle savas hali de soz konusuydu. Sonucta bilgisayar basinda oturmaktan bukulmus beli uzanarak dinlendirmek pek hos oluyormus, ama uyuyakalmadan, aman!

Simdi ise "konu toparlama" isini bitirdim sayilir. Bizim gibi deney tasarimi/analizi yapmanin haricinde bol makale okumak gerektiren islerde goreceli olarak daha zor olan ilk kismi okumak ile gecistiririz. Boylece hem suclu hissetmeyiz, hem de kosede birikmis yuzlerce makalenin uzerine yenilerini ekleyip tezin "literature review" kismini hazirlamis oluruz (arkadaslarimdan da gozlemledigim kadariyla genelleme yapiyorum). Tabii isin esas zor kismi o makaleleri derlemek. Butun gun yapmaya calistigim bu oldu. Oysa planlarimda komite toplantisinda analatacaklarimin bir ozetini hazirlayip komitedeki hocalara gondermek vardi. Yarina kaldi artik.

Bugun belimi soyle bir dinlendirirken bizim bebe firsat bu firsat kosturuverdi alaninda. Ne garip bir sey bu! Oyle heyecanla degil, saskin bir sakinlikle dinliyor insan icerideki hareketleri. H.'ye anlatmaya calisiyorum nasil bir his oldugunu, olmuyor.

Acikcasi ben bu hareketli doneme kadar (bu son hafta diyelim) bebekle ilgili hic bir sey hissetmiyordum. Acilan bir istah, bebegimiz olacaginin sevinci, hormonlarin yarattigi psikolojik dalgalanmalar var ama canim askim bebegim halleri/romantizmi olmadi. Babalari daha iyi anliyorum bu yuzden. Bizler sanki kendimizi kaptiriyoruz kolayca. Vucudumuz degisiyor sonucta, yeni duruma adapte oluyor. Bizim icin o havaya girmek cok daha kolay. Ama H.'nin durumu sadece bekleme hali. Bebegi hissedecegi vakti bekliyor, benim gibi. Ultrasonlar heyecan verici cunku bebegi somut olarak sadece orada gorebiliyoruz.

Bir de bilmem sizde de olmus mudur ben devamli bebekten, bebeklerden soz ediyorum. Bunu kontrol etmek guc. Ama kendim bile fark edince icim bayiliyor. Elimde degil. Bu yuzden babalar, siz siz olun iciniz bayiliyorsa ayni konuyu konusmaktan baska konular acin ama sakin sevgiliden kacmayin :) Sahiden insan fark etmeden yapiyor bunu.

Ben yalniz bir hamilelik yasiyorum sonucta. Yanimda her gun gordugum sadece H. var. Arkadaslarim olmasa cidden burada yapayalniziz. Aileden uzak olmak guc oluyor bu durumda. Paylasilacak o kadar cok sey var ki! Kardesim mesela yeni dogum yapmis kuzenimin henuz sis olan karnini oksuyormus benimki o buyukluktedir diye (burnumun diregi sizliyor her dusundugumde). Annemler videolarimi tekrar tekrar izliyormus, bu blog takip ediliyor, ayrica emailler gelip gidiyor her gun. Telefonda tek konustugumuz konu bebek.Teknolojinin gozunu seveyim! Nasil dayanilirdi bunlarin hic biri olmasaydi?

İlk

20 Agustos 2009 tarihi artik hafizamizdan silinemeyecek. Bebegimizin varligindan ilk kez haberdar oldugumuz gundu dun.

Kendi kendime banyoda test yaptim son bir iki gundur oldugu gibi. Yuzumde beliren sivilceden dolayi hic umudum yoktu. Tek farklilik deli gibi acikan karnimdi. Ama ben hep deli gibi acikiyordum, bu sefer biraz fazla olmasi cok da suphe cekmedi. Testte 'hamile' diye yaziyordu. Inanamadim ilk basta. Sonra testi alip H.'ye goturdum.

Sevincten sasirip ne yapacagimizi bilemedik. Gercekligine, olabilirligine inanamadik. Ozenle suslendik, tok karnimiza ragmen guzel bir restoranta gidip tiramisu ile kutladik. Ailelerimize nasil soyleyecegimizi hayal ettik. Iki bilgisayari yanyana koyup ayni anda iki aile ile konussak ve soylesek diye hayal ettik. Ama uc evin programini tutturmak mumkun degil.

-----

Bunlari yazdiktan sonra A. ile okulun Women's Clinic'ine gittim. Orada da test yapildi, %100 degil ama pozitif gorunuyor dediler. Erken oldugu icin boyle cikmasi mumkunmus. Iki doktor cok guzel ilgilendiler benle. Sevincliydiler, anneme soyleyip soylemedigimi, cok sevinecegini konusacak kadar samimiydiler. Ilk basta yapmam gerekenleri anlattilar. Kan testlerini orada yaptirmamin daha karli olacagini soyleyip hemen beni lab'a gonderdiler. Ornekler alindi. Hemen bizim evin yanindaki hastahaneden randevu almam gerekiyor. Bu yaptirdigim testlerle isler daha hizlanacakmis ama yine de en az iki sonrasina randevu alabilirmisim. Ilginc :)

A. yanimdaydi tum gun. Islerini aksatti, beni yaniz birakmadi. Sevincini gormek beni cok duygulandirdi. Burada yalniz olmak cok koyuyor insana, ama arkadaslarinin olmasi rahatlatiyor.

Annemleri aradim az once. Aksama her iki aileye de soyleyecegiz :) Guzel olacak.

Neler bekliyor bizi!? Donusu olmayan bir yol... Umarim guzelliklerle ve kolayliklarla dolu olur.

Gun 12

-----

Is cikisi esas muayene icin randevu aldim. Uc randevu verdiler, ilki hemsire ile, ikincisi ultrasound icin, ucuncusu de doktor icin. Turkiye donusune sarktigi icin isler 9 Ekim'de gorebilecegim doktoru. Heyecanli olacak.

Hem araba kullanip hem telefonda randevu alirken Women's Clinic'den gelen telefonu kacirmistim. Birakilan sesli mesajda %100 hamile oldugum soyleniyordu. Sanirim o zaman biraz daha fazla inanabildim isin gercekligine.

Daha sonra H.'yi de alip eve gelince hemen ailelerimizi aradik, internete baglanmalarini istedik. Bir seyler sezdiler elbet. Iki tarafla es zamanli kamera gorusmesi belki de cok iyi bir fikir degildi aslinda. Onlar bize bakar, biz soyleyemeyiz... Ben baya heyecanlandigimi hatirliyorum. Sonra H. basladi babane, anane, dede, amca, dayi, teyze gibisinden saymaya. Tabii kimseyi takip edemedik. Herkeste bir sevinc, herkes bir agizdan konusuyor. Hangi kameraya bakacagimizi da bilemedik. Daha sonra ben laptopu alip oteki odaya gittim, annemlerle kisa da olsa konustuk. Zaten gecenin bir saatinde uyandirmisiz, cok fazla tutmadan iyi geceler deyip vedalastik. En sonunda hic kimsenin konusmadigi ama suratlarinda cok buyuk bir mutluluk ifadesinin oldugu sahne asla aklimdan gitmeyecek. Sanirim dordunu bir arada hic boyle mutlu gormedim daha once.

Daha sonra H.'nin anne babasiyla konustuk, keyifliydiler cok. Hepimiz keyifli. E. yoldaymis, onlara gidiyormus. Onunla da az once telefonda konustuk, resmi olarak yenge olmusum, sirasini bilirmis, dedenin ismini bize birakiyormus :)) 11 numarayi garantileyerek ailede uzerime duseni yaptigimi belirttim ben de :)

Aksam disari ciktik. Chai latte ictim, az once ogrendik ki icinde 100mg kafein varmis. Icmeyecegim artik. Guzel oldu arkadaslarla disarida oturmak. Simdi ise dun geceden kalma uykusuzlukla goz kapaklarim agirlasmis durumda.

Her detayi yazmak ne kadar iyi bir fikir bilmiyorum ama madem bu sayfayi bir tek ben okuyorum simdilik istedigim gibi yazabilirim :))

Yarin St. Augustine'e gidiyoruz, once alisveris sonra deniz. Guzel olacak :))