Uyumaya calistim tekrar ama uyku tutmadi. 4-5 saatlik uykulara alismisim sahiden de. Zaten H. ile basbasa kalabilecegim bir kac saati de uyuyarak gecirdigim icin ayri bir sucluluk duygusu vardi.
Analigimin sol omuzuma kondurdugu minik seytancigim, sucluluk duygum. Hic bir seye yetisemeyen, didinip didinip yine yetisemeyince diger sebeplere saydirmama ragmen en sonunda donup yine kendime saldiran ben.
Son zamanlarda bir kac 'anne yazisi' okuyup fazlasiyla etkilendim. 'Anac' olmayan bir annenin cocugunu sevdigini aciklamak zorunda kalmasi cok kurcalamisti kafami. Anneligimizle ilgili beklentilerin ne kadar cok oldugunu gormek eziyor insani. Sonra Lohusa Hikayeleri'nden biri cok sarsti beni. Kendi lohusaligimi dusundurttu, buraya yazdiklarimi ve yazmadiklarimi. Daha dogrusu mutluluguma dair gormek istediklerimi ve gormemezlikten geldiklerimi, kabul edip etmediklerimi. Biliyorum, insan en cok kendine hoyrat davraniyor. Sinirsiz bir sekilde, eze eze kendine saldirabiliyor.
Bu blogda yazdiklarim genelde mutluluk yazilari. Ogluma dair anlatacak kotu bir seyim olmasin isterim zaten. Diger yandan bu yazilar genelde bardagin dolu tarafi. Ben oyle istedigimden, hayata oyle bakmayi yegledigimden. Mutlu olup olmamayi kendimiz seciyoruz. Cok sans, cok emek, cok 'sey' gerektigini dusunuyor insan. Oyle de degil aslinda; basit detaylara takili her sey. Disariya bakan goze gore degisiyor her sey.
