tasindik

.
Bu hafta evimizde internet olmayacak maalesef. Cumartesi gunu, 30. haftamizin sonunda ev tasidik. Internet baglantisini kuracak kisiler evimize gelmis ama bizi bulamamislar dediklerine gore. Hal boyle olunca son havadisleri is yerinden vermek dusuyor bana. 

Tasinma sirasinda anladim ki sadece elimizde ikiser valiz geldigimiz ABD ellerinde yillar gectikce elimize gecen her esyayi (cogu buralari terkeden arkadaslarimizdan kalma) saklamis/biriktirmisiz. O kadar cok ivir zivir varmis ki cogunu atmak pek fark yaratamadi. Cok esyamiz yok diye dusunurken yanilmis olmak, bir de bu esyalari gonullu arkadaslarinin tasimasi insani utandiriyor.

Arkadaslarimizin beni ne kadar cok duygulandirdigini soylemeliyim. Biz gurbetcilerde -tanidigim insanlarla ilgili genelleme yapiyorum- bir hassasiyet olur. Geride birakilan ailenin, sosyal cevrenin boslugu bizi melankolik yapar. Bu bosluk buradaki arkadaslarla doldurulmaya calisilir ki cogu zaman hayal kirikligi yasanmasi kacinilmazdir. Buradaki 6. yilimda gordum ki ailem oluvermis arkadaslarim. Tasinirken beni "sen niye ayaktasin?", "sakin ona dokunma!", "otursana sen!" gibi cumlelerle samar oglanina cevirseler de :) gozlerimin onunde inanilmaz bir hizda isleri bitiriverdiler. Bense sadece ayakta durmak yuzunden kalca agrisiyla atlatmis oldum o gunu. Mumkun degildi arkadaslar calisirken benim oturmam, sirf huzursuzluktan bebege zarar verirdim ama tekrardan anladim ki ben koca gobekli,  oyle azicik ayakta durmaya bile gelemeyen bir kadin olmusum. Ah bebek, alacagin olsun!

Evimiz cok guzel. Guzel ev derken benim icin mutfak ve banyonun guzelligi soz konusudur. Bir de balkon oldu mu tamamdir! Simdi tek katli, kocaman balkonlu ve guzel manzarali bir evimiz var. Ben simdiden dikecegim cicekleri hayal ediyorum. Bebegin o balkon ve bahcede oynayacagi fikri cok hosuma gidiyor. Bebek odasina alt degistirme masasini ve hala parcalarini birlestirmedigimiz yatagini koyduk. Olan giysilerini magazadan alindiklari halleriyle astik. Annem geldiginde eksikleri tamamlayip her seyi yikayip hazirlayacagiz. Cok sirin oldu. Sonunda kendimde annelik heyecani belirtileri goruyorum! Yok hani, hep heyecanliydim ama o odada bebegin uyuyacagini dusunmek mutlu ediyor, kast ettigim bu.

Bugun ise gelmek zor oldu elbet. Boyle yavassss yavassss ev isi yapip yapip hic bir seyi bitirememek ama yine de yorgun olmak celiskide hissettiriyor. Yasli teyzeleri cok daha iyi anliyorum simdi, bu siyatik denen ne illet bir seymis! Kalcamdan bacagima uzanan agri, beni topallayarak yurutuyor. Ah hamilelik nelere kadirsin :))

Not: Fotograf patronumuz tarafindan cekildi. Tesadufe bakin ki, H. de benden bir hafta geride hamile. Sanirim patronu (uc cocuk babasidir kendisi) bize karsi sempati dolu yapiyor hamileligimiz. Yakinda aranizdan sandalye gecmeyecek diyerek sevincle cekmisti bu resmi :)