6 Mart 2013 Çarşamba

Acelemiz yok

Bu siralar (34 aylik) cok daha yakinlastigimizi hissediyorum oglumla.
Sabah banyodan cikmak istemedi bir turlu. Epey oyundan sonra suyu kapattigim icin kizdi bana. Ciplak bir sekilde oradan oraya kosturdu. Kurulanmaya ve giyinmeye hic yanasmadi.
Sesimi yukseltecek gibi oldum, kukredi bana, korktum diyebilirim :) Simsiki sarildim optum o aglarken.
Sakinlesti. Yanagini atlet tisorttun acik yakasi sagolsun gogsume dayadi. Sakinlesti. Iyice sarildim ben de. Bana bebek olmak istedigini soyledi. Koynumda besikteymis gibi salladim onu. Uyku sarkisi istedi. Yanagi gogsumde ninniler soyledim. Ah nasil bir huzur!

Bugun fark ettim, kendimi 'yeni anne'den saymiyormusum artik. Eski gunleri ozlemeye baslamisim bile. Yeni gunlerin her biri heyecan dolu oysa. Bazen bir an once disi ciksa, uyusa, derdini anlatabilse vb. dileyerek bir an once buyumesini bekledigimi fark ediyorum.
Oysa acelemiz nereye?
Sakin sakin, doya doya yasamali.


Balik tutuyor :)


Alpakasinin fotografini cekti 

Cok guzel fotograf cekiyor :)

Orumcek olmus burada


2 yorum:

  1. Çok yakışıklı maşallah oğlunuz Allah bağışlasın. Benimde kızım var ve bazen sinir katsayımı yukarı doğru çekse de akşam yatağında uykuya daldıktan sonra yanına gidip oturuyorum ve gündüz söylediklerimden pişmanlık duyuyorum. Allah'ıma binlerce kez şükrediyorum.... Bloğunuzu yeni gördüm takip edeceğim... İyi günler..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Cok tesekkurler. Tum gelgitlerimize ragman cocuklarimiz harika :)

      Sil